çoktan beri yoksun hayatımda.sen olabilecek biride olmadı zaten.yokluğunla tükendi dediğim kelimelerim ise biriktikçe birikti,düğümlendi kaldı boğazımda.içine düştüğüm boşluk çekmeye çabalasada beni ona teslim olmamak için verdiğim uraşla bu güne kadar gelebildim.bi omuz aradım hep.her uzattığımda kafamı takk...tepetaklak...hep akşamları bi huzursuzluk kaplardı içimi.geceye kadar çökelen karalıkla güneşi görmeyeceğimi sanırdım hep.zaten görsede bi farkı yoktu.dışarı her çıktığımda gökyüzünün ağırlığını omuzlarımda hissettim.her an küsüp gidiverecekmiş gibi puslu duruyordu güneş.hiç bi yaptığımdan zevk almayan ben zorla isteksizce sadece noldu sana diye sormasınlar diye sahte gülücükler dağıtıyordum çevreme.maskelemeye çalıştığım yüzüm ise o an kayboluyordu.çevremi saran o koskocaman hiçlik yumağından başka birşey değildi.biliyo musun?daha bu sabah fark ettim tavana yapıştırdığım fosforlu yıldızlarımın bu kadar güzel durduğunu.meğer odamın yeşiliyle pijamam nede uygunmuş birbirine.bu gün güneş mi bana gülümsüyor?ben mi öyle görüyorum?ilk defa gülmek için çabalamadığım bi anda gerçekten güldüğümü fark ettim.bitti o karanlık günler hayallerimin katran karasına boyandığı geceler...!ben geldim!!!
...elveda sahte gülücüklerimle beslediğim dandik mutluluklarım...
size ihtiyacım yok artık...:)